NAWIERZCHNIE 14 Charakterystyczną cechą tego etapu jest relatywnie niski poziom emisji, wynoszący zazwyczaj od ok. 1,5 do 3,5 kg CO2 eq na tonę frezu, co wynika z wysokiej efektywności energetycznej procesu frezowania w porównaniu z innymi technologiami rozbiórki nawierzchni. Jednocześnie emisje w module C1 są silnie uzależnione od parametrów technologicznych, takich jak głębokość frezowania, twardość materiału czy konieczność selektywnego usuwania poszczególnych warstw. Szczególnie ten ostatni czynnik może istotnie zwiększać energochłonność procesu ze względu na dodatkowe operacje oraz spadek wydajności. C2: transport destruktu Ten etap obejmuje transport destruktu asfaltowego z miejsca rozbiórki do instalacji przetwarzania lub – w mniej pożądanym scenariuszu – na składowisko. W przeciwieństwie do modułu C1 tutaj dominującym czynnikiem jest nie technologia, lecz logistyka. Emisje wynikają ze spalania paliwa w pojazdach ciężarowych i zależą przede wszystkim od odległości, na jaką zaplanowano transport destruktu, rodzaju taboru, stopnia jego wykorzystania oraz liczby pustych przebiegów. Przy typowym założeniu transportu na dystansie 25 km przyjmuje się emisję rzędu ok. 1,9 kg CO2 eq na tonę materiału. Choć wartość ta wydaje się niewielka, moduł C2 często okazuje się dominującym elementem całej fazy końca życia, co podkreśla znaczenie optymalizacji łańcucha logistycznego oraz starannego wyboru lokalizacji wytwórni i zakładów recyklingu. Faza końca życia nawierzchni asfaltowych: modu
RkJQdWJsaXNoZXIy NDI0NjE=