20 Każda gałąź gospodarki potrzebuje stałego napływu pracowników. Najlepiej, jeśli są to ludzi młodzi, posiadający podstawową wiedzę z danej dziedziny oraz predyspozycje do pracy w konkretnych warunkach. Powinni być tak przygotowani, aby po kilku latach pracy pod nadzorem mogli samodzielnie wykonywać swoje zadania. Najlepszych kandydatów do pracy w sektorze kolejowym kształcą szkoły techniczne. Nie jest to proces automatyczny, a jego jakość nie wynika z samego faktu istnienia szkoły. Poziom nauczania zależy od doświadczenia nauczycieli i instruktorów praktycznej nauki zawodu, ale także od możliwości finansowych szkół. Jeśli absolwenci mają być przygotowani do pracy w rzeczywistych warunkach, muszą się kształcić w pracowniach wyposażonych w urządzenia aktualnie wykorzystywane w przedsiębiorstwach. Najlepszym sposobem na rozwiązanie tego problemu jest bliska współpraca z przemysłem. Kiedyś, w dobie gospodarki centralnie sterowanej, zajmowały się tym odpowiednie ministerstwa (np. transportu, przemysłu ciężkiego itp.). Dzisiaj najskuteczniejsza jest współpraca szkół z przedsiębiorstwami z branży, zwłaszcza tymi, które ze względu na skalę działalności i wielkość zatrudnienia prowadzą permanentną rekrutację. Dla nich współfinansowanie nauki w technikach i szkołach branżowych jest inwestycją, gdyż wydane pieniądze ułatwiają dostęp do kandydatów do pracy i obniżają koszty rekrutacji. Transport kolejowy nie jest wyjątkiem. Tutaj również sprawdza się schemat wczesnej selekcji kandydatów, wpływu na jakość kształcenia i aktywnej rekrutacji absolwentów znających już z praktyk zawodowych swoje przyszłe miejsca pracy. Kształcenie pracowników kolei Szkoły kolejowe mają w Polsce długą historię. Zaczęły powstawać wkrótce po zakończeniu II wojny światowej i miały zapewnić Polskim Kolejom Państwowym stały dopływ wykwalifikowanych pracowników. Nie sposób opisywać historii wszystkich szkół, które powstały w tamtych latach, ale dobrym przykładem jest krakowskie Technikum Kolejowe (obecnie Technikum Komunikacyjne nr 25). Powołano je do życia w 1949 roku, przekształcając Prywatne Koedukacyjne Gimnazjum Handlowe Towarzystwa Szkoły Kupieckiej, mieszczące się przy ulicy Basztowej 9, w Technikum Ekonomiczno- -Kolejowe Ministerstwa Kolei. Początkowo szkoła kształciła uczniów na dwóch kierunkach: finanse w kolejnictwie i statystyka kolejowa, potem dodano planowanie w transporcie kolejowym. Nieco później, w latach 1953–1954, powstały następne specjalności: zaopatrzenie materiałowe w kolejnictwie, ruch kolejowy, telekomunikacja kolejowa i ekonomika kolei. W roku szkolnym 1959/1960 przemianowano szkołę na Technikum Kolejowe Ministerstwa Komunikacji i utworzono kolejne wydziały: urządzenia zabezpieczenia ruchu kolejowego (potem: automatyka urządzeń zabezpieczenia ruchu kolejowego) oraz trakcja elektryczna. W 1968 roku szkołę przeniesiono do nowych budynków przy ul. Ułanów w Krakowie. W latach 1969–1972 rozpoczęto nauczanie w specjalnościach: sieci i zasilanie, urządzenia elektryczne taboru kolejowego oraz maszyny drogowe. Szkoła przetrwała burzliwe lata 80. i 90. i do dzisiaj kształci potencjalnych pracowników kolei. Gdyby policzyć wszystkich absolwentów tej szkoły, zebrałoby ◀ Perspektywy rozwoju ▶ Piotr Kołaczek Autor specjalizuje się w tematyce naukowo-technicznej System kształcenia kadr dla transportu kolejowego
RkJQdWJsaXNoZXIy NDI0NjE=